Moje Notatki

Historia Polski – cz.827

In historia powszechna średniowiecze on Listopad 13, 2009 at 2:27 am

Po pokoju paryskim Aleksander manifestacyjnie podkreślał swą życzliwą postawę wobec Polaków i wystąpił z koncepcją odbudowy państwa polskiego pod swym berłem. W takiej też formie sprawa polska znalazła się na forum kongresowym, gdzie jako doradca cara w sprawie polskiej występował Adam Czartoryski
Żądanie połączenia ziem Księstwa z Rosją spotkało się z zasadniczym oporem ze strony Anglii, Austrii i Francji. Zwłaszcza minister angielski Castlereagh starał się przeciwdziałać temu projektowi, który jego zdaniem naruszyłby równowagę europejską. Poparł go w imieniu Austrii Metternich, a minister francuski Talleyrand, dawny współpracownik Napoleona, teraz wypowiadał się za powrotem do stanu po trzecim rozbiorze, usiłując przy pomocy sprawy polskiej rozbić jedność sojuszników. Jedynie Prusy godziły się oficjalnie na przyjęcie planów rosyjskich, pozyskane obietnicą nabytków kosztem Saksonii.
Konflikt przybierał bardzo ostre formy, już jednak w początkach 1815 r. doszło do kompromisu, który utwierdziła wieść o powrocie Napoleona z Elby. Większość terytorium Księstwa pozostawała jako Królestwo Polskie pod panowaniem Aleksandra I, złączona unią personalną z Rosją. Prusy otrzymały tylko połowę terytorium Saksonii, natomiast z ziem polskich Gdańsk, Toruń oraz departamenty bydgoski i poznański, z których powstało Wielkie Księstwo Poznańskie. Austria uzyskała Wieliczkę i Podgórze oraz od Rosji obwód tarnopolski. Wreszcie Kraków z najbliższą okolicą tworzył wolne miasto, nad którym kontrolę mieli roztaczać wszyscy trzej zaborcy. W ten sposób, wbrew głoszonym zasadom legitymizmu, mocarstwa europejskie dokonały nowego rozbioru Polski. Usankcjonowany tym razem przez postanowienie międzynarodowe, rozbiór ten, brutalnie gwałcący granice etniczne i związki gospodarcze, miał przetrwać wiek, aż do I wojny światowej.
Pozytywną stroną postanowień kongresu wiedeńskiego była restauracja „imienia” polskiego. W dwadzieścia lat po trzecim rozbiorze wbrew solennym zapowiedziom pojawiła się znów na mapie Europy nazwa Królestwa Polskiego, prawda, że w bardzo kadłubowej formie. Nawet rządy zaborcze musiały teraz uznać, że nie mogą Polakom odmawiać prawa do zachowania swej narodowości. Odpowiednie zobowiązania złożyły Austria i Prusy. W uchwałach kongresowych zastrzeżono powszechną amnestię dla Polaków, prawo posiadania i nabywania dóbr pod wszystkimi zaborami, swobodną żeglugę i wymianę handlową przy niskim cle w granicach z 1772 r. Postanowienia te wszakże, otwierające możliwość kształtowania się polskiego rynku wewnętrznego i rozwoju życia narodowego, albo nie zostały wcale wprowadzone w życie, albo obowiązywały tylko przez krótki czas.

b.Konstytucja Królestwa i Rzeczypospolitej Krakowskiej oraz organizacja życia politycznego
narodowego pod zaborem pruskim i austriackim

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: