Moje Notatki

Historia Polski – cz.552

In historia polski 1914 2005 on Listopad 15, 2009 at 7:17 pm

Jakkolwiek handel Polski tej doby nie został dokładniej zbadany, wiele wskazuje na to, że ogólny bilans handlowy kształtował się od połowy XVII w. cały niemal czas ujemnie – prawda, że przy znacznie zmniej­szonych obrotach
W handlu morskim wzrosło jeszcze uzależnienie od Holendrów i Anglików – zainteresowanie Wersalu handlem gdańskim, na które zwrócił ostatnio uwagę Michał Komaszyński, nie przyniosło trwałych skutków z powodu toczonych przez Francję doby Ludwika XIV wojen, zamykających jej drogę na Bałtyk. W handlu lądowym od począt­ku XVIII w. wzrosła popierana przez Wettinów pośredniczącą rola Sak­sonii, zwłaszcza targów lipskich. Natomiast zmniejszył się w tym czasie rozmiar handlu tranzytowego przez Rzeczpospolitą. Spowodowane to było z jednej strony brakiem ładu wewnętrznego i stabilizacji w kraju, co podnosiło ryzyko i koszty przewozu, ale z drugiej strony było wynikiem świadomej polityki Rosji za panowania Piotra I, który skierował cały handel swego państwa na Bałtyk, z pominięciem pośrednictwa Rzeczy­pospolitej. Wprawdzie w latach dwudziestych XVIII w. wskutek starań zainteresowanej tym handlem Austrii restrykcje carskie zostały częściowo cofnięte, nie doszło jednak do restauracji handlu rosyjskiego przez Rzecz­pospolitą w poprzednich rozmiarach. Nie powiodły się także wcześniejsze zresztą próby Jana III i Augusta II skoncentrowania w ręku polskim handlu tranzytowego ze Wschodem, szczególnie z Persją, za pośrednic­twem organizowanych kompanii handlowych.
Fatalnie przedstawiała się polityka monetarna Rzeczypospolitej. Od czasu kryzysu monetarnego z lat dwudziestych XVII w. nie zdobyła się ona na trwałe uregulowanie tej kwestii, na ukrócenie obcych spekulacji. Doprowadziło to z czasem, wobec wielkich wydatków wojennych w poło­wie wieku, do nowego kryzysu pieniężnego. Wybicie w latach sześćdzie­siątych wielkiej liczby monet miedzianych (szelągów) i zdeprecjonowa­nych srebrnych, tj. złotych (zwanych tynfami od nazwiska mincerza, któ­ry przeprowadzał tę operację) wywołało nową falę dewaluacji i wytwo­rzenie się dwu kategorii monety: dobrej, za którą płacono 100% agio, a więc liczono ją podwójnie, i złej, świeżo wybitej. Spotęgowało to chaos monetarny i niezmiernie utrudniało operacje kredytowe oraz handlowe, zwłaszcza że od 1688 r. mennice państwowe w Polsce przestały działać. W początkach XVIII w. kurs dukata wynosił już 18 złp., a talara 8 złp.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: