Moje Notatki

Historia Polski – cz.416

In historia kultury polskiej on Listopad 15, 2009 at 1:11 am

Tym razem zjechały się obliczane na kilkadziesiąt tysięcy rzesze szla­checkie, które zawiązały się w antykrólewską konfederację – rokosz, z arcykatolikiem Zebrzydowskim i kalwinem Januszem Radziwiłłem, wów­czas podczaszym litewskim, na czele. Bogata literatura polityczna tego okresu, zbadana starannie przez Jaremę Maciszewskiego, wskazuje, że nie brakło wśród szlachty ludzi myślących z troską o przyszłości kraju i wysuwających plany przekształcenia stosunków ustrojowych, także w drodze poprawy położenia mas plebejskich
Większość, daleka od radykalizmu, zdawała sobie przecież sprawę z konieczności naprawy Rze­czypospolitej. Elementy demagogiczne, wśród których rej wodziły jednos­tki typu Stanisława „Diabła” Stadnickiego, znanego warchoła i awanturni­ka, miały jednak również sporo popleczników. W spisanych artykułach sandomierskich, które miały być odbiciem programu rokoszan, na plan pierwszy wysunęło się dalsze ograniczenie władzy królewskiej bez jedno­czesnego wzmocnienia innych władz centralnych, przede wszystkim sejmu. Proponowano więc m. in. uzależnić rozdawnictwo wakansów od Rzeczy­pospolitej, a więc sejmu, kontrolować za pośrednictwem podskarbiego dochody monarsze, zwiększyć uprawnienia senatorów rezydentów tak, by kierowali decyzjami króla, oddać pod sąd złych doradców, a jezuitów przepędzić z kraju.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: