Moje Notatki

Historia Polski – cz.537

In historia sciaga on Listopad 18, 2009 at 8:02 am

Kontynuowano wydawnictwa diariuszy sejmowych – tylko częściowo jako publikacje specjalne. Diariusz sejmu 1701-1702 r
wyd. F. Smo1arek (Warszawa 1962), poprzednio diariusz Walnej Rady Warszawskiej opublikował R. Mienicki (Wilno 1928), a diariusze sejmów z lat czterdziestych i pięćdziesiątych W. Konopczyński Diariusze sej­mowe z XVIII w. (t. I-III, Warszawa 1911-1937). Kilka diariuszy sejmo­wych znalazło się także w ogłoszonych przez F. Kluczyckiego. Pi­smach do wieku i spraw Jana Sobieskiego (Kraków 1880-1881), obejmujących również korespondencję polityczną głównie z okresu panowania Michała Korybuta, oraz w tzw. Tece Gabriela Junoszy Podoskiegot wyd. przez K. Jarochowskiego (t. I-VI, Poznań 1854-1862), obejmu­jącej w istocie zbiory Mikołaja Podoskięgo, wojewody płockiego, odno­szące się do pierwszej połowy XVIII w. Jakkolwiek jest to publikacja bar­dzo niedokładna, ma ona podstawowe znaczenie dla prac nad tą epoką.
Wydawnictwa poświęcone dziejom dyplomacji są dla tego okresu bar­dzo skąpe. Najpełniejsze z nich to Źródła do poselstwa Jana Gnińskiego woj. chelmińskiego do Turcji w latach 1677-1678 (Warszawa 1907). Mniej kompletne jest wydane przez K. Waliszewskiego Archiwum spraw zagranicznych francuskie do dziejów Jana III (t. I-III, Kraków 1879-1884). Liczne materiały źródłowe z archiwów obcych odnoszące się do lat czterdziestych XVIII w. są opublikowane w t. II F. Skibińskiego, Europa a Polska w dobie wojny o sukcesję austriacką (Kraków 1912). Ważniejsze pod tym względem są wydawnictwa obce. Do najcenniejszych należą: M. Bantyś-Kamenskij, Pieriepisku mieżdu Rossijej i Polszej po 1700 g., t. I-III (Moskwa 1862), liczne tomy Sbornik Impieratorskogo Russkogo Istoriczeskogo Obszczestwa, a z wydawnictw radzieckich Pisma i bumagi impieratora Pietra Wielikogo (t. I-XII, Leningrad). Z pu­blikacji niemieckich dla XVII w. szczególnie ważne dla dziejów Polski są Urkunden und Aktenstücke zur Geschichte des Kurfiirsten Friedrich Wilhelm von Brandenburg (t. I-XXII, Berlin 1864-1925) oraz dla XVIII wieku Politische Correspondenz Friedrichs des Grossen (t. I-XLVI, Ber­lin 1879-1939).
Ukazało się również kilka publikacji korespondencji magnackiej. Na­leżą tutaj Listy Krzysztofa Opalińskiego do brata Łukasza 1641-1653 wyd. przez R. Pollaka (Wrocław 1957), zapoczątkowana dopiero Ko­respondencja Józefa Andrzeja Załuskiego 1724-1736, t. I, wydana przez B. S. Kupścia i K. Muszyńską (Wrocław 1967), rzucająca nie­zmiernie interesujące światło na przenikanie Oświecenia do Polski. J. Nowak-Dłużewski ogłosił Listy Stanisława Konarskiego 1732-1771 (Warszawa 1962). Bardziej intymny charakter mają listy Sobieskiego do żony, opublikowane przez L. Kukulskiego pt. Listy do Marysieńki (Warszawa 1974), najwybitniejszy zabytek polskiej epistolografii tej doby. Niestety wydanie to nie jest kompletne, jak dawne A. Z. Helcla.

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: