Moje Notatki

Historia Polski – cz.633

In historia polski księgarnia on Listopad 19, 2009 at 8:22 pm

Polityczna rola nowego monarchy była bardzo ograniczona. August III (1733-1763) był starannie przygotowany do swej funkcji pod okiem do­świadczonych polityków i pedagogów
Jako młodzieniec zapowiadał się na dobrego władcę – z czasem wszakże (może wpłynęła na to odziedziczona po ojcu choroba) stawał się coraz bardziej apatyczny i gnuśny, oddając tok spraw w ręce zaufanych ministrów, a samemu spędzając czas ha pry­mitywnych rozrywkach. Był przy tym ogromnie-zarozumiały na punkcie swej godności królewskiej. W rezultacie dał się omotać pochlebcom dwor­skim, w rodzaju wszechwładnego wkrótce ministra saskiego Henryka Brühla czy marszałka nadwornego Jerzego Mniszcha, którzy swe wpływy przy boku króla obracali przede wszystkim na własne korzyści. Brühl był zresztą zdolnym politykiem, który od bardzo skromnych początków awansował do roli pierwszego ministra, odsuwając od wpływów towa­rzysza młodości Fryderyka Augusta – Józefa Aleksandra Sułkowskiego. Pozbawiło go to sympatii polskich historyków, którzy traktowali go – podobnie jak współcześni Sasi – jako zręcznego karierowicza. Pełne oświetlenie jego roli w Polsce – na tle wczesnego Oświecenia – ocze­kuje dopiero swego badacza. Na tym miejscu wypadnie się ograniczyć do podkreślenia jej wagi, zresztą o jego powiązaniu z Rzecząpospolitą naj­lepiej świadczą zabiegi o uzyskanie indygenatu dla siebie i swojej rodziny.
W świetle dotychczasowych badań nie jest jasne, jakie były założenia polityki dworu królewskiego w Polsce. Trudno odpowiedzieć, czy chodziło tylko o zapewnienie sukcesji dla jednego z licznych (pięciu) synów Augu­sta III, czy też otaczający króla ministrowie równie konsekwentnie dążyli do reform. Wydaje się wszakże, że dominowała sprawa sukcesji. Główny nurt walki politycznej w kraju toczył się w gruncie rzeczy poza dworem królewskim, koncentrując się wokół dalszej rywalizacji wielkich obozów magnackich. Podobnie jak było przy obu poprzednich władcach, w pierw­szym okresie panowania Augusta III, po 1754 r., dwór włączył się żywo do tej walki, popierając poczynania reformatorskie Familii. Na drugi okres przypadły klęski Saksonii w czasie wojny siedmioletniej i całkowity ma­razm dworu i jego obozu.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: