Moje Notatki

Historia Polski – cz.477

In historia pwn on Listopad 20, 2009 at 2:01 am

Przez parę lat Rzeczpospolita nie była w stanie skutecznie działać na terenie rosyjskim, gdy niepłatne wojsko zawiązało konfederację i odmówiło posłuszeństwa. Przedłużająca się wojna doprowadziła też do prób wmieszania się innych państw, przede wszystkim Turcji, która poczuła się zagrożona sukcesami polskimi i urządziła demonstrację zbrojną u gra­nic Rzeczypospolitej
Ponadto Rosjanom powiodło się zawrzeć pokój ze Szwedami w Stołbowie (1617). W obawie przed nowym sojuszem rosyjsko-szwedzkim strona polska podjęła jeszcze jedną wyprawę, która miała przed Władysławem otworzyć bramy Moskwy. Nie zdołano jednak ściąg­nąć dostatecznie silnej armii. Oddziały Władysława pod komendą hetmana Chodkiewicza i atamana kozackiego Piotra Konaszewicza Sahajdacznego zajęły w 1617 r. Wiaźmę i dotarły pod mury Moskwy. Ta jednak bram nie otworzyła, a szturm nie miał szans powodzenia. Pod wrażeniem tej nie­udanej wyprawy podpisany został 3 stycznia 1619 w Deulinie rozejm, na mocy którego Rzeczpospolita otrzymała Smoleńszczyznę oraz ziemię czernihowską i siewierską. Inne sprawy pozostały w zawieszeniu, jednak było jasne, że o wnoszeniu dalszych pretensji trudno było myśleć i że inter­wencja w stosunki rosyjskie oraz próba podporządkowania sobie Moskwy skończyła się niepowodzeniem. Okazało się przy tym, że szlacheckie wol­ności nie były dla Moskwy takim magnesem jak dla Litwy, że różnice między bojarami a dworianami były jeszcze zbyt głębokie, by mogła się ukształtować jednolicie uprzywilejowana warstwa, że wreszcie prze­ciwieństwa w zakresie kultury politycznej i w stosunkach wyznaniowych (po unii brzeskiej) między Rzecząpospolitą a Rosją były za duże, by mogło między nimi dojść do unii. Założenia polityki wschodniej okazały się więc błędne. Niepowodzenie było tym poważniejsze, że zarówno dokonane aneksje, jak i przeprowadzona z całą bezwzględnością wojna zaostrzyła stosunki między Rosjanami a Polakami i Litwinami. Nad Rzecząpospolitą wisiała groźba odwetu, której realność wzrastała w miarę umacniania się potęgi państwa rosyjskiego i jednoczesnego słabnięcia Polski w ciągu XVII w. Wprawdzie Rzeczpospolita udokumentowała jeszcze raz swą przewagę militarną nad wschodnim sąsiadem, jednak stało się to kosztem takiego wysiłku, że już bezpośrednio po wojnie z Rosją Polska miała boleśnie odczuć skutki awanturniczej polityki dworu i związanych z nim magnatów.

d.Polska wobec Śląska w czasie wojny trzydziestoletniej

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: