Moje Notatki

Historia Polski – cz.680

In historia polski w datach on Listopad 21, 2009 at 5:23 am

Sztuce okresu Oświecenia poświęcony jest t. III Historii sztuki polskiej w zarysie pod red
T. Dobrowolskiego (Kraków 1965). Pod red. W. Tatarkiewicza ukazał się zbiór studiów Klasycyzm. Studia nad sztuką polską XVIII i XIX wieku (Wrocław 1968). Wśród monografii poszczególnych twórców można wyróżnić W. Tatarkiewicza, Dominik Merlini (Warszawa 1955); T. Jaroszewskiego, Chrystian Piotr Aigner, architekt warszawskiego klasycyzmu (Warszawa 1970); M. Kwiatkowskiego, Szymon Bogumił Zug, architekt polskiego Oświecenia (Warszawa 1971); K. Sroczyńskiej, Zygmunt Vogel, rysownik gabinetowy Stanisława Augusta (Warszawa 1969). O rozwoju architektury poza stolicą pionierską pracę ogłosiła Z. Kłębowska, Architektura pałacowa drugiej połowy XVIII wieku w Wielkopolsce (Poznań 1969). Na uwagę zasługuje również monografia W. Trzebińskiego, Działalność urbanistyczna magnatów i szlachty w Polsce w XVIII w. (Warszawa 1962). Muzyka doby Oświecenia została opracowana przez A. Nowak-Romanowicz, Muzyka polskiego Oświecenia i wczesnego romantyzmu w zbiorze Z dziejów polskiej kultury muzycznej (t. H, Kraków 1966). Środowisko muzyczne stolicy przedstawił J. Prosnak, Kultura muzyczna Warszawy XVIII wieku (Kraków 1955).
Rozwój badań nad okresem Oświecenia wiązał się w znacznym stopniu z ustawicznym poszerzaniem podstawy źródłowej. Ze względu przecież na wzrost liczby źródeł, związany zarówno z udoskonaleniem aparatu biurokratycznego państwa, jak wymogami unowocześnionej gospodarki czy ogólnym ożywieniem kulturalnym, historyk staje przed trudniejszym niż w poprzednich okresach problemem selekcji wykorzystywanych źródeł lub wprowadzania nowych metod, szczególnie kwantytatywnych. Przy każdej selekcji materiału kryje się wszakże niebezpieczeństwo wyeliminowania źródeł, które mogą rzucić nowe, uzupełniające światło na badany problem. Toteż selekcja taka powinna opierać się na wstępnym rozeznaniu co do zawartości poszczególnych typów źródeł, a nie na apriorycznych założeniach. Niestety, studiów źródłoznawczych, które by zwłaszcza wprowadzały w problematykę źródeł do czasów XVIII i XIX w., jest stosunkowo niewiele. Na tym miejscu wskazać można nie odpowiadającą, niestety, już dzisiejszemu stanowi źródeł pracę S. Kutrzeby, Historia źródeł dawnego prawa polskiego (t. I-II, Lwów 1925-1926), a z nowszych wydawnictw S. Płazy, Źródła drukowane do dziejów wsi w dawnej Polsce. Studium bibliograficzno-źródłoznawcze (Kraków 1974) oraz informacje archiwalne, zwłaszcza publikowane w czasopiśmie „Archeion”.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: