Moje Notatki

Historia Polski – cz.379

In polska historia on Listopad 25, 2009 at 11:18 pm

Gdy Polska przygotowywała się; do rozwiązania sprawy Zakonu Krzy­żackiego, Litwa znajdowała się pod silnym naciskiem ze strony państwa moskiewskiego. Z chwilą, gdy Moskwa zaczęła akcję jednoczenia ziem ruskich, siłą rzeczy musiała skierować się przede wszystkim przeciwko państwu litewskiemu, w którego granicach znalazły się największe obszary dawnej Rusi
Litwa nie miała dostatecznych sił, by przeciwstawić się sa­modzielnie temu dążeniu, zwłaszcza że nie mogła liczyć na poparcie lud­ności ruskiej. Większość pogranicznych feudałów wahała się między Litwą a Moskwą, zdarzały się wypadki przechodzenia nawet wybitnych osobi­stości (jak Michała Glińskiego, faworyta Aleksandra) to na jedną, to na drugą stronę. Już na przełomie XV i XVI w. w wyniku długoletniej woj­ny Moskwa uzyskała znaczne terytoria na wschód od Dniepru. Litwini starali się więc o uzyskanie wydatniejszych posiłków ze strony polskiej. Wykorzystywali również napięcia między Krymem a Moskwą, by zachęcać chanów tatarskich do dywersji. Ci napadali wszakże to na Litwę, to na Moskwę, tak rozdzielając swe ciosy, by żadna strona nie zyskała przewagi, która mogłaby stać się niedogodną dla Krymu. Ale i Moskwa potrafiła się­gać po sojuszników, których wystąpienie ograniczyłoby pomoc polską. W toku nowej wojny litewsko-moskiewskiej (1512-1522) Wasyl III za­warł sojusz z cesarzem Maksymilianem I, po czym zdobył Smoleńsk (1514), który nie mógł doczekać się odsieczy. Opanowanie tej twierdzy otworzyło i Wasylowi bramę do Litwy – tymczasem jednak dyplomacja polska zdołała powstrzymać cesarza przed wystąpieniem; wysłane zaś na Litwę posiłki polskie wraz z wojskami litewskimi umożliwiły hetmanowi w. lit i Konstantemu Ostrogskiemu odniesienie świetnego zwycięstwa pod Orszą (1514). Powstrzymano w ten sposób postępy Moskwy. Dalsze działania wojenne, mimo wspomnianego sojuszu Wasyla III z Albrechtem, nie przy­niosły zmian i w 1522 r. Litwa zawarła rozejm, decydując się na pozo­stawienie w ręku Moskwy Smoleńszczyzny i Siewierszczyzny. Walki roz­gorzały na nowo w latach 1534-1537. Przy pomocy posiłków polskich pod dowództwem hetmana Jana Tarnowskiego padł Homel i zacięcie broniony Starodub; na tym jednak wyczerpały się sukcesy litewskie. Nowy rozejm zawarty na podobnych jak poprzedni warunkach (Litwa tylko utrzymała Homel, a Moskwa założony w czasie wojny Siebież) ustabilizował na okres blisko ćwierćwiecza granicę i pokojowe stosunki między Litwą a państwem moskiewskim.

Advertisements

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Log Out / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Log Out / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Log Out / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Log Out / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: