Moje Notatki

Historia Polski – cz.310

In historia polski pdf on Listopad 26, 2009 at 3:01 am

Pierwsze lata rządów Zygmunta Augusta (1548-1572) pogłębiły tylko konflikt między królem a szlachtą. Zygmunt August, który według słów Wł
Konopczyńskiego łączył „litewski upór dziadka Kazimierza z włoską subtelnością Sforzów; gospodarność matki i babki z jagiellońską hojnością i polskim humanitaryzmem”, dzięki wczesnej elekcji i powołaniu go na stanowisko namiestnika Litwy (1544) miał dobre warunki, by przed objęciem tronu uzyskać już pełne rozeznanie w potrzebach państwa. Podobne jak u ojca niezdecydowanie, a w jeszcze większym stopniu skłonność do odkładania postanowień i działań (król „dojutrek”) zaważyły przecież ujemnie na jego rządach. Początkowo o wpływ na króla toczyły się walki między klikami możnowładców w związku z potajemnym mał­żeństwem Zygmunta Augusta z Barbarą Radziwiłłówną. Zarówno Bona, jak i magnaci koronni przypuszczali, że w ten sposób zdobędzie sobie przemożny wpływ na króla rodzina litewskich magnatów Radziwiłłów, zwłaszcza Mikołaj Czarny Radziwiłł, późniejszy kanclerz litewski. Bona widziała przy tym w zaślubieniu Barbary osłabienie nie tylko własnej pozycji, ale i autorytetu dynastii. Przeciwko uznaniu tego małżeństwa rozpoczęła się ostra kampania, do której wciągnięto także szlachtę. Zyg­munt August potrafił jednak pohamować zamiary sejmu pragnącego zdo­być kontrolę nad postępowaniem monarchy, i wykorzystując niesnaski między magnatami zdołał przeforsować swoje stanowisko. Barbara została koronowana. Wprawdzie wkrótce potem zmarła, ale skutki konfliktu prze­trwały dłużej. Nigdy nie wróciła do poprzednich wpływów Bona. Po ze­rwaniu z synem wyjechała do Włoch, gdzie poprzednio ulokowała swój majątek. Zmarła tam wkrótce w Bari, prawdopodobnie otruta, zaś o po­zostały po niej spadek, tzw. sumy neapolitańskie, toczyli mniej czy bar­dziej udane starania wszyscy niemal późniejsi królowie polscy. Zygmunt August skierował zaś swe zainteresowania przede wszystkim na sprawy litewskie i bałtyckie, pozostawiając w Koronie wolną rękę magnatom. Nie­chętny stosunek króla do szlachty odsuwał możliwości realizacji programu egzekucji praw. Próby wciągnięcia Zygmunta Augusta do współdziałania, choćby przy okazji dyskusji nad Kościołem narodowym, nie dały większych efektów. Tymczasem w kraju pogłębiało się rozprzę­żenie. Niedomagał wymiar sprawiedliwości, brakowało pieniędzy na po­trzeby państwowe. Szlachta na kolejnych sejmach ponawiała krytyki i żądała rozpoczęcia reform. Rozbrat między nią a królem osiągnął punkt szczytowy na sejmie 1559 r., kiedy posłowie odmówili podatków na kampanię inflancką. Zygmunt August wyjechał na Litwę i przez cztery lata nie zwoływał sejmu.

c.Sejm walny i sejmiki

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: