Moje Notatki

Historia Polski – cz.258

In historia polski książki on Listopad 27, 2009 at 5:18 pm

Proza tego okresu to przede wszystkim, jak przystało na dobę kontr­reformacji, wspaniałe kaznodziejstwo Piotra Skargi, który w swych Ka­zaniach sejmowych (1597) poddał surowej krytyce szlachtę i państwo, wy­stępując jako rzecznik silnej władzy monarszej i wysuwając wzór rycerza-bojownika o wiarę jako najwznioślejszy wzorzec postawy jednostki. Z powodzeniem rozwijała się także ta forma, która swe szczyty miała osiągnąć właśnie w XVII w
– pamiętnikarstwo. Pojawiają się opisy po­dróży (najgłośniejszy to Mikołaja Radziwiłła, zwanego Sierotką, Peregry­nacja do Ziemi Świętej), rodzą się relacje wojenne (ze znakomitym dziełem Początek i progres wojny moskiewskiej Stanisława Żółkiewskiego na czele) czy wreszcie opisy dość przeciętnych żywotów. Humor staropolski zachował się w niedrukowanych na ogół zbiorach anegdot czy facecji. Najprzedniejsze związane są z tzw. Rzecząpospolitą Babińską, założoną w XVI w. we wsi Babin pod Lublinem przez miłośników krotochwil, którzy za najlepsze anegdoty przyznawali fikcyjne urzędy w swej „Rzeczypospoli­tej”.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: