Moje Notatki

Badania nad strukturą społeczną szlachty wbrew pozorom nigdy nie były mocną stroną polskiej historiografii

In historia sredniowiecze on Grudzień 4, 2009 at 3:09 pm

Badania nad strukturą społeczną szlachty wbrew pozorom nigdy nie były mocną stroną polskiej historiografi i . Chociaż zebrano w poprzednich wiekach wiele materiałów, na których takie badania mogłyby się opierać (szczególnie w herbarzach Niesieckiego, Bonieckiego czy Uruskiego), poza studia o położeniu prawnym i obyczajowości szlachty historycy nie posunęli się daleko
Tym większe znaczenie trzeba przypisać podejmowanym ostatnio próbom w tej dziedzinie, jak ciekawemu studium A. Zajączkowskiego, Główne elementy kultury szlacheckiej w Polsce. Ideologia a struktury społeczne (Wrocław 1961), które spotkało się jednak z zasadniczymi zastrzeżeniami, dotyczącymi pewnej ahistoryczności ujęcia, ze strony J. Maciszewskiego i J. Bardacha. J. Macizewski dał zresztą i własną ocenę tej problematyki w popularnonaukowej książce Szlachta polska i jej państwo (Warszawa 1969). Głęboką charakterystykę szlachty polskiej w okresie panowania Wazów przedstawił W. Czapliński w zbiorze studiów O Polsce siedemnastowiecznej. Problemy i sprawy (Warszawa 1966). Magnaterii polskiej poświęcona jest ostatnio wydana praca W. Czaplińskiego i J. Długosza, Życie codzienne magnaterii polskiej w XVII wieku (Warszawa 1976). Wiele informacji o kulturze politycznej szlachty, zwłaszcza na Litwie, można znaleźć w pracy H. Wisnera, Najjaśniejsza Rzeczpospolita. Szkice z dziejów Polski szlacheckiej XVI-XVII w. (Warszawa 1978). Trzeba przy tym zauważyć, że wiele cennych spostrzeżeń i materiałów dotyczących szlachty, szczególnie zaś stosunku szlachty średniej do magnaterii, znajduje się w pracach poświęconych organizacji Rzeczypospolitej szlacheckiej czy polityce wewnętrznej. Dla ideologii szlacheckiej, szczególnie dla badań nad dziejami sarmatyzmu, podstawowe znaczenie ma praca T. Ulewicza, Sarmacja, Studium z problematyki słowiańskiej XV i XVI w., Kraków 1950. Późniejszemu okresowi poświęcona jest praca historyka sztuki T. Mańkowskiego, Genealogia sarmatyzmu, Warszawa 1946. Spojrzenie z zewnątrz na problemy Rzeczypospolitej można znaleźć w zbiorze studiów C. Bakvisa, Szkice o kulturze staropolskiej (Warszawa 1975).

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Facebook photo

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Google+ photo

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: