Moje Notatki

Przechodząc do zagadnień bardziej szczegółowych wypada zacząć od badań nad reformacją

In kieniewicz historia polski on Grudzień 10, 2009 at 8:21 am

Przechodząc do zagadnień bardziej szczegółowych wypada zacząć od badań nad reformacjGŠ. Stosunkowo dobrze postawione przez dawniejszych historyków (Z
Zakrzewskiego, A. Brücknera, S. Kota), studia te rozwinęły się szerzej dopiero w latach sześćdziesiątych. Na temat podstawowego problemu polskiej reformacji – stosunku do niej chłopstwa – ukazały się dwie gruntowne monografie, J. Tazbira, Reformacja i problem chłopski w Polsce XVI wieku (Wrocław 1953) oraz W. Urbana, Chłopi wobec reformacji w Malopolsce w drugiej połowie XVI wieku (Kraków 1959). Na początki reformacji rzuciła nowe światło biografia Jana Łaskiego, cz. I: 1499–1556 O. Bartela (Warszawa 1955). Przy raczej drugoplanowo traktowanych badaniach nad luteranizmem, braćmi czeskimi czy kalwinizmem (wyniki ich publikowane są przeważnie w roczniku „Odrodzenie i Reformacja w Polsce”, wydawanym od 1956 r. przez Instytut Historii PAN jako kontynuacja dawnej „Reformacji w Polsce”) poważnie posunęły się naprzód badania nad arianizmem. Wymienić tu można takie prace, jak Bracia Polscy. Ludzie, idee, wpływy L. Chmaja (Warszawa 1957), wydane pod redakcją tegoż historyka Studia nad arianizmem (Warszawa 1959), ponadto Studia z dziejów ideologii religijnej XVI i XVII w. (Warszawa 1960), L. Szczuckiego, Marcin Czechowic (1532-1613). Studium z dziejów antytrynitaryzmu polskiego XVI wieku (Warszawa 1964), wreszcie zbiór Wokół dziejów i tradycji arianizmu pod red. L. Szczuckiego (Warszawa 1971). Ogólne spojrzenie na reformację w Polsce na tle europejskim zawierają P. Skwarczyńskiego, Szkice z dziejów reformacji w Europie środkowo-wschodniej, Londyn 1967, gdzie także zestawiono podstawowe dzieła dotyczące tej problematyki.
O ile badania nad dziejami reformacji służyły raczej pogłębianiu wiedzy o jej organizacji i ideologii na terenie Polski, o tyle bardziej dyskusyjny charakter miały publikacje dotyczące zagadnienia tolerancji w Polsce. Przez pewien czas historycy wyolbrzymiali bowiem kwestię ucisku i prześladowań religijnych w Polsce, posługując się przy tym albo wyrwanymi przykładami, albo powołując się na stan z końca XVII w. Przeciwko takiemu stawianiu sprawy wystąpili szczególnie stanowczo W. Czapliński (w zbiorze O Polsce siedemnastowiecznej) oraz J. Tazbir, Państwo bez stosów. Szkice z dziejów tolerancji w Polsce w XVI i XVII w. (Warszawa 1966). Podobne stanowisko zajął także historyk francuski, znawca dziejów kultury polskiej Ambroise Jobert. Dziejami konfederacji warszawskiej 1573 r. zajął się M. Korolko, Klejnot swobodnego sumienia (Warszawa 1974). Do problemów stosunków między wyznaniami nawiązał ostatnio M. Kosman. Protestanci i kontrreformacja. Z dziejów tolerancji w Rzeczypospolitej XVI-XVII wieku (Wrocław 1978).

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: