Moje Notatki

Nie jest możliwe przedstawienie na tym miejscu całości badań w zakresie historii kultury

In historia polskiej on Grudzień 18, 2009 at 6:20 pm

Nie jest możliwe przedstawienie na tym miejscu całości badań w zakresie historii kultur y . O badaniach w dziedzinie literatury, sztuki, muzyki pełniejsze informacje można znaleźć w wymienionych poprzednio opracowaniach ogólnych
To samo tyczy badań nad dziejami oświaty, w odniesieniu do której wyniki ostatnich badań zestawione są w zarysie S. Wołoszyna. Historia wychowania (Warszawa 1968) czy w zbiorowej Historii oświaty pod red. Ł. Kurdybachy (t. I, Warszawa 1969). O aktualnej problematyce badań nad dziejami nauki w Polsce informuje doskonała Historia nauki polskiej (t. I, II; Wrocław 1970). Nawet jubileusz kopernikowski w 1973 r. i związane z nim publikacje, najcenniejsze historyków toruńskich, nie były w stanie poważniej pogłębić naszej wiedzy w tym zakresie. Odnotować też trzeba wydanie zbiorowych Dziejów Uniwersytetu Jagiellońskiego, t. I: W latach 1364-1764 (Kraków 1964), które miały zastąpić dawniejsze opracowanie H. Barycza, spotkały się jednak z licznymi zastrzeżeniami.
Wszechstronne naświetlenie znalazły problemy epoki w czasie sesji naukowej zorganizowanej w 1953 r., której materiały wydane zostały pt. Odrodzenie w Polsce (t. I-V, Warszawa 1955-1958). Na wartości ówczesnych ustaleń zaciążyły wszakże płynne granice chronologiczne, wynikające z mało precyzyjnego operowania nazwą Odrodzenia, a także nadmierny optymizm w ocenianiu rodzimego wkładu w rozwój kultury renesansowej. Późniejsze badania nad charakterem Odrodzenia, którym ton nadawali przede wszystkim historycy literatury, poszły w kierunku ściślejszego wyodrębnienia Baroku i Odrodzenia. O licznych dyskusjach nad epoką Baroku informują m. in. J. Białostocki, Manieryzm. triumf i zmierzch pojęcia w tomie Sztuka i myśl humanistyczna (Warszawa 1966) oraz J. Sokołowska, Spory o barok (Warszawa 1971). Obecnie zdaje się dominować pogląd, wyrażony m. in. przez W. Czaplińskiego (Kultura baroku w Polsce [w:] Pamiętnik X Powszechnego Zjazdu Historyków Polskich, t. I, Warszawa 1968) o jednolitości kultury barokowej od końca XVI do początków XVIII w. Próbę takiego całościowego spojrzenia zawiera zbiór studiów Wiek XVII – kontrreformacja – barok. Prace z historii kultury, pod red. J. Pelca (Wrocław 1970). O tym stanowisku powinien pamiętać Czytelnik niniejszego zarysu, w którym epoka Baroku rozdzielona została datą 1648 r., mającą drugorzędne znaczenie dla historii kultury.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: