Moje Notatki

Zwycięstwo kłuszyńskie wzmocniło kompromisową grupę wśród bojarstwa moskiewskiego

In historia polskiej on Grudzień 18, 2009 at 6:20 pm

Zwycięstwo kłuszyńskie wzmocniło kompromisową grupę wśród bojarstwa moskiewskieg o , które już poprzednio wysuwało propozycje powołania na tron carski syna Zygmunta III, Władysława. Bojarzy, zaniepokojeni teraz możliwością opanowania stolicy przez wojska drugiego samozwańca, zawarli ugodę z Żółkiewskim, detronizując Szujskiego i przyjmując na tron Władysława za cenę pokoju bez aneksji, przejścia królewicza na prawosławie, niedopuszczania Polaków do urzędów w Rosji oraz przyznania” szerokich praw bojarom i dworianom
Po podpisaniu tej umowy wojska polskie wkroczyły na Kreml. Wkrótce potem Dymitr Samozwaniec II zginął, zamordowany we własnym obozie.
Ugodowa koncepcja Żółkiewskiego została jednak odrzucona przez Zygmunta III, który idąc za głosem swych doradców, zwłaszcza duchownych, postanowił zażądać tronu rosyjskiego dla siebie. Oznaczałoby to pełne podporządkowanie Moskwy Polsce, toteż większość społeczeństwa rosyjskiego odrzuciła takie rozwiązanie. W rezultacie stanowisko Zygmunta III doprowadziło tylko do zwiększenia chaosu, szczególnie gdy i Szwedzi zgłosili swego kandydata do tronu i zajęli Wielki Nowogród. W tej rozpaczliwej sytuacji do głosu doszły masy ludu rosyjskiego. Rozpoczęła się ogólna walka z najeźdźcami. Wielotysięczne rzesze pospolitego ruszenia skierowały się ku Moskwie, gdzie doszło do wybuchu powstania i oblężenia załogi polskiej na Kremlu.
Tymczasem wojska polskie wzięły po długim oblężeniu szturmem Smoleńsk (1611) i Zygmunt III mógł odbyć triumfalny wjazd do Warszawy. Jednakże w Moskwie sytuacja układała się niepomyślnie dla planów królewskich. Oblężona załoga Kremla, mimo parokrotnej pomocy, znajdowała się w coraz gorszym położeniu. Całą Rosję ogarniał ruch o charakterze narodowowyzwoleńczym i religijnym. Więzionych przez Polaków \ wysokich duchownych prawosławnych otaczano czcią jak męczenników. Gwałty i rabunki ze strony niepłatnego wojska Rzeczypospolitej budziły powszechną nienawiść. W 1611 r. doszło do drugiego pospolitego ruszenia, które w Niżnym Nowogrodzie organizował kupiec Kuźma Minin i kniaź Dymitr Pożarski. Gdy nie powiodło się dotarcie na Kreml nowej odsieczy podjętej przez Chodkiewicza, oddziały polskie i litewskie musiały kapitulować. Próba wprowadzenia już nie Zygmunta, ale nawet Władysława na tron carski zakończyła się całkowitym niepowodzeniem. Na cara powołano Michała Fiodorowicza Romanowa (1613), syna uwięzionego w Polsce patriarchy Filareta.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: