Moje Notatki

Przez długi czas dla badań historycznych podstawowe znaczenie miały dawniejsze opracowania historyczne czy pamiętniki

In historia polski chomik on Grudzień 27, 2009 at 7:13 pm

Przez długi czas dla badań historycznych podstawowe znaczenie miały dawniejsze opracowania historyczne czy pamiętnik i . Dzisiaj źródła tego rodzaju uważane są nie bez słuszności za mało wiarygodne, oddające raczej klimat epoki
Niemniej znajomość ich często bywa konieczna choćby dla wstępnych badań nad podejmowanym problemem. Pełne zestawienie tych publikacji można znaleźć w bibliografiach, m. in. w Bibliografii literatury polskiej „Nowy Korbut”, t. 1-3: Piśmiennictwo staropolskie (Warszawa 1963-1965), jeśli chodzi zaś o pamiętniki, u E. Maliszewskiego, Bibliografia pamiętników polskich i Polski dotyczących (Warszawa 1928).
Z kronikarzy polskich tej epoki trzeba wymienić pierwszego kontynuatora Długosza, Macieja z Miechowa (Miechowitę), autora Chronica Polonorum (1529). Po nim podjął kontynuację J. L. Decjusz, ogłaszając De vetustatibus Polonorum libri III (1521). W drugiej połowie XVI w. powstaje najlepsze szesnastowieczne dzieło o Polsce M. Kromera (Polonia, 1577) i tegoż kronikarza De origine et rebus gestis Polonorum libri XXX (1555). Pierwszą kronikę po polsku ogłosił M. Bielski. Jego Kronika wszytkiego świata (1551) jest kompilacją obejmującą i dzieje Polski. Po nim M. Stryjkowski wydał Kroniką polską, litewską, żmudzką i wszystkiej Rusi (1582). Dopiero natomiast w XVII w. ukazały się Ł. Górniekiego, Dzieje w Koronie Polskiej 1538-1572 (1637). Dla dziejów pierwszego bezkrólewia szczególne znaczenie ma S. Orzełskiego, Interregni Polonorum libri VIII (wyd. w 1917 r.). Dla okresu Batorego najcenniejsze jest dzieło R. Heidensteina, Rerum Polonicarum ab excessu Sigismundi Augusti libri XII (1672 – w przekł. polskim 1857), dość zresztą apologetyczne w odniesieniu do mecenasa Heidensteina, kanclerza Zamoyskiego. O tymże okresie pisał także J. D. Solikowski oraz J. Bielski, który kontynuował po polsku dzieło swego ojca (1597). Okres Wazów reprezentuje prokrólewsko nastawiona twórczość podkanclerzego S. Łubieńskiego, zajmującego się m. in. rokoszem sandomierskim. Pełniej dzieje pierwszej połowy XVII w. przedstawił z antyhabsburskim tonem P. Piasecki (Chronica gestorum in Europa singularium, 1645, po polsku 1846).

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: