Moje Notatki

Za unią opowiedziała się natomiast większość biskupów Kościoła wschodniego oraz podporządkowany im kler świecki

In historia polski chomik on Grudzień 27, 2009 at 7:13 pm

Za unią opowiedziała się natomiast większość biskupów Kościoła wschodniego oraz podporządkowany im kler świeck i . Oni też zostali uznani przez Zygmunta III za jedyne legalne władze Kościoła wschodniego
Przeciwnikom unii, zwanym dyzunitami, król odmawiał praw do posiadania własnej organizacji kościelnej. Walkę o przywrócenie praw podjęła szlachta prawosławna kierowana przez ks. Konstantego Ostrogskiego. Pod jej naciskiem przyjęte zostały konstytucje sejmowe (w 1607 i 1609 r.), które przywróciły prawa prawosławiu i jego wyznawcom. Poważniejsze trudności napotkało odtworzenie wyższej hierarchii kościelnej. Walka o nią przeszła od szlachty i magnatów, którzy coraz częściej przechodzili na unię lub katolicyzm, w ręce mieszczaństwa, zorganizowanego we wspomniane wyżej bractwa, oraz Kozaków, którzy zdecydowanie opowiedzieli się za pełną restytucją prawosławia. Wprawdzie przeprowadzone w 1620 i 1621 r. tajne wyświęcanie biskupów prawosławnych nie zostało uznane przez władze Rzeczypospolitej, jednak w czasie elekcji Władysława IV zobowiązał się on wznowić prawosławną metropolię kijowską i inne biskupstwa oraz zapewnić tak prawosławnym, jak i unitom swobodne wyznawanie wiary.
Przyznane dyzunitom prawa zostały zatwierdzone przez sejm w 1635 r. i od tego momentu nastąpił legalny podział Kościoła wschodniego w Rzeczypospolitej na dwie równorzędne metropolie. Stan taki, jakkolwiek miał się utrzymać do końca XVII w., budził poważne zastrzeżenia z obu stron, przy czym na razie bardziej ofensywny był Kościół prawosławny dążąc nadal do likwidacji unitów. Prawosławny metropolita kijowski Piotr Mohyła przyczynił się do znacznego wzrostu poziomu kleru, zorganizował w Kijowie akademię, której wychowankowie mieli z czasem wpłynąć na reformę Kościoła prawosławnego w Rosji. Walka między unitami i dyzunitami o prymat na wschodnich terenach Rzeczypospolitej ciągnęła się jeszcze w XVIII w.
Mimo sukcesów kontrreformacji nie udało się jej więc .doprowadzić do zjednoczenia religijnego Rzeczypospolitej. Jakkolwiek w połowie XVII wieku olbrzymią większość ludności polskiej i litewskiej stanowili katolicy, w miastach Pomorza i Wielkopolski poważną siłę reprezentowali nadal protestanci, zwłaszcza luteranie, a na wschodnich obszarach państwa utrzymywał się podział na unitów i dyzunitów. Tego rodzaju podział religijny był nie do uniknięcia w państwie wielonarodowościowym, jakim była Rzeczpospolita polsko-litewska. Niebezpieczne dla państwa było natomiast zaostrzanie się związanych z tym przeciwieństw i narzucanie rozwiązań, których realizacja przekraczała jego możliwości.

5.Rozkwit kulturalny

a.Kultura polska między Wschodem a Zachodem

Świetność „złotego wieku” przejawia się najdobitniej nie tyle w rozwoju gospodarczym, jaki przezywała Polska w XVI w., czy w znaczeniu politycznym, które zyskała sobie w Europie, ile w rozkwicie kulturalnym. Polska stała się jednym z czołowych ośrodków kultury Odrodzenia.
Odrodzenie przeżywała Polska jako aktywny członek wielkiej wspólnoty społeczności europejskiej: nie tylko przyswajając sobie zdobycze innych, ale i wzbogacając je własnymi osiągnięciami oraz zabarwiając je rodzimym kolorytem. Podobnie jak inne narody, najwięcej czerpała Polska z Odrodzenia włoskiego. Wielu Polaków jeździło do Włoch – tam kierował się główny nurt podróży zagranicznych, na włoskie uniwersytety zapisywała się licznie młodzież polska – i to nie tylko w celu zdobycia, wiedzy, ale i w celu zaznajomienia się z całym tamtejszym życiem. Także nad Wisłę przybywało wielu artystów i myślicieli włoskich, współdziałając z Polakami nad uformowaniem nowych poglądów (co szczególny wyraz znalazło w arianizmie) i nadawaniem nowych kształtów dziełom sztuki. Pisarze szukali źródeł natchnienia we włoskiej literaturze, mężowie stanu znajdowali wzorce w ówczesnych republikach włoskich, zwłaszcza w Rzeczypospolitej Weneckiej. Zresztą i ustrój Polski budził żywe zainteresowanie we Włoszech, a książęta włoscy wysuwali swe kandydatury do tronu Rzeczypospolitej.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj / Zmień )

Zdjęcie na Google+

Komentujesz korzystając z konta Google+. Wyloguj / Zmień )

Connecting to %s

%d blogerów lubi to: